Geen minuut pauze vandaag. Vanaf de ontvangst van de genodigden om 11.30 uur tot de schapen eindelijk in de nachtweide stonden: één lange rush. We zouden de dag eigenlijk nog eens moeten herbeleven. Waarschijnlijk doen we dat vannacht wel in onze dromen. Of was vandaag zelf één grote droom? Zóveel pers- en publieksbelangstelling voor onze schapen… dat kan toch bijna niet? Of toch?
